Ik kan me heel goed voorstellen als u de titel leest van dit stuk u meteen zegt: hè dè iets mee voetballen te maoke? Maar ik hoop als u doorleest dat u erachter komt dat dat wel zo is.

Dit seizoen heeft het damesteam van DSV een nieuwe trainer. Na vele jaren goed werk te hebben geleverd heeft Ron het stokje doorgegeven. Ik heet Frans en kom uit Milheeze (Millus). Heb zelf zo’n 35 jaar gevoetbald bij RKVVO, vereniging uit Veldhoven. Ben daar ook zo’n 7 jaar leider/assistent trainer geweest van het eerste. Daarna verhuisd naar Helmond en toen naar Millus. Verder ben ik clubscheidsrechter geweest bij Mifano en Bavos en heb de dames van Venhorst helaas maar 3 maanden getraind. Moeten stoppen door een knieoperatie. En een nieuwe trainer wil meestal zeggen andere regels, andere voetbalopvattingen en andere oefeningen. Toen ik begin augustus begon met het geven van trainingen werd er wel elke training zo’n 50 keer sorry gezegd. En als ik dan vroeg waarom: dan werd er gezegd dat de pass niet goed was of dat ze per ongeluk elkaar geraakt hadden. Na een paar trainingen greep ik in en zei dat, als je dat niet expres doet, je geen sorry meer moet zeggen en warempel het sorry zeggen is voorbij.

We zijn nu zo’n 3 maonden onderweg en ut gaot steeds beter. De bekerwedstrijden gingen goed: overwinning 6 – 1 tegen DSWH’18, 0 – 1 verlies tegen Juliana Mill en 6 – 0 overwinning op Venhorst. Natuurlijk wil dat niets zeggen want de competitie daar gaat het om de echte knikkers. En nu komen we zo’n bietje bij de titel van dit verhaal. D’n urste wedstrijd van de competitie uit naor Vianen Vooruit. Een geduchte tegenstander volgens de afgelopen seizoenen en dat bleek ook wel. 5 – 1 verlies al mot ik wel zegge dè we er minimaal 3 erin hadden kunnen schuppe, maar helaas. Dun twidde wedstrijd ok al uit en nu naor Hapse Boys Vr 3. Geprobeerd om de boel scherp te zetten. We komen wel achter mee 1 – 0 mer vur dè de scheids kan fluiten vur de ruststand staon we vur mee  2 – 1. Och nee toch nie, in de leste minuut maoke ze gelijk. Geprobeerd um wa aanwijzingen te geve en um ze wir scherp ut kleedlokaal uit te krijgen. Maar ut gaot toch weer mis. In 10 minuten tijd staon we achter mee 4 – 2. Het wordt 4 – 3. Daarna 5 – 3 en toch nog 5 – 4. Na de wedstrijd efkes praoten mee ‘n vader van een van de meisjes. Hij zegt: kijk dat is nou echt een wedstrijd van de meisjes tegen de dames. Klopt helemaol. Vijf wedstrijden gevoetbald en slechts 2 overtredingen: een handsbal en een botsing wa eigenlijk gin overtreding was. Hier moet aan gewerkt worden. Nie dat ik wil dat ze een overtreding maoke mer wel dat ze un duel aan gaon. Derde competitiewedstrijd thuus tegen SSS’18 Vr 2. Ik merk dè ze scherper zen en ja hoor ze gaon ut duel an. Mooie overwinning 4 – 0. En ok de vierde wedstrijd werd duidelijk gewonnen met 6 – 1 tegen Hapse Boys Vr 2 en eindelijk zie ik wa ik wil zien: een tot hier en nie verder mentaliteit. Ze gaon ut duel an en maoke, gelukkig nie expres, een overtreding.

Anika, Bregje, Demi, Eef, Elena, Fleur, Freekje, Imke, Iris, Janne, Karlijn, Lidewij, Margo, Marie, Marly, Martje, Maud, Michelle, Nadine en Sanne: ja de meisjes worden langzaam dames.

Ik vind dat we op de goede weg zijn!!

D’n nieuwe trainer.