Dit grote aandeel is vooral het aantal personen van de familie Peters op het veld. Vader en 3 zoons, allemaal tegelijk op het veld tijdens onze eerste overwinning van het seizoen. Dat we dit ooit nog mee hebben mogen maken in de langlopende carrière van John.

Zo’n anderhalve week geleden ontstond het idee bij John. Na een geslaagde trainingsavond, terwijl er onder het genot van meerdere biertjes na gepraat werd over de te laat ingezette tackles, mislukte passjes en missers voor open goal, was John alweer vooruit aan het denken. Volgend weekend een vrij weekend. Geen voetbal, hoe zou hij dat toch in moeten vullen. Heel toevallig moest het 3e wel voetballen, dus werd de tegenstander (HBV 2) alweer geanalyseerd.

Toen John zag dat het een tegenstander van gelijk niveau was (allebei 3 gespeeld, 3 verloren en weinig scorend), begon het bij hem te kriebelen. Wat als ze bij het 3e nou eens spelers nodig hebben. John vatte de koe bij de hoorns, en na overleg met een aantal spelers was hij ervan overtuigd. Ik ga samen met 2 van mijn zoons voetballen. Toen ik hem vertelde dat ik ondertussen de jongste zoon had benaderd om mee te doen, kon hij niet anders dan glunderen. Uiteraard ook goed overleg gehad over de speeltijd die John zou krijgen. Toen hem gevraagd werd hoe veel hij kon spelen, benoemde hij zelf overtuigend: De hele wedstrijd! ‘Bij jullie op laatste man kan ik dat op ervaring. Ik ga gewoon de hele wedstrijd 10 meter achter de verdediging spelen’.

Dan over naar de wedstrijd. De voorwaarden waren prima. Een fitte selectie, een goed gevulde bank, een nat veld dat er goed bij lag. Het werd eens tijd om te winnen. Waar wij eerder dit seizoen van T. Peters regelmatig te horen hebben gekregen, werd vandaag zijn ongelijk in de eerste 7 minuten bewezen. Veel van onze spelers hadden de bal nog geen 3x aangeraakt, toen er wel al 3 doelpunten voor ons waren gevallen. Een vlotte combinaties, een goede standaardsituatie en een bal die in een drukbezette 16 goed viel zorgde voor een ongekende luxe voor ons. Niet veel later werd door opnieuw een goede combinatie voor de 4-0 gezorgd. Jeroen, Robbert en Rens 2x namens deze goals voor hun rekening.

Intussen is bij ons S. Peters bij ons in de goal nog geen moment in de problemen geweest. Af en toe een terugspeelbal of een lange bal die door gleed, meer had hij in het eerste half uur niet te doen. Dit veranderde na een half uur. Na de constante aanvalsdrang van het 3e, sloop de vermoeidheid er toch steeds meer in. Jeroen, die na 10 minuten al op was, werd gewisseld en R. Peters kwam voor hem in de spits te staan. HBV kreeg de ruimte om te voetballen, ruimtes werden groter en de passing werd slordiger. Beste voorbeeld hiervan was een vrije trap op de achterlijn, net buiten de 16. Het idee was goed, de looplijnen waren prima. Er liepen 3 man naar de eerste paal om de bal binnen te tikken. Toch lukte het mij om deze bal zonder in het veld te laten stuiteren tot ingooi te promoveren. Uit medelijden voor mij floot de andere John op het veld (Bindels) een minuut later voor de rust.

In de rust werd er even benadrukt dat we wel erg veel ruimte weg gaven op het eind. En aangezien we tegen een selectieteam voetballen die 2x per week trainen, we het conditioneel nog best moeilijk zouden kunnen krijgen. Verwacht werd dan ook dat HBV de tweede helft direct vooruit zou willen voetballen en ons onder druk zou willen zetten.

Niets was minder waar. We kregen meer ruimte dan in de eerste helft, voetballend leek het allemaal wat makkelijker te gaan en verdedigend zijn we geen moment in de problemen geweest. Een mooi moment om John in het veld te brengen. Onder luid applaus en toeziend oog van familie, vrienden, supporters en zaterdag- en zondag veteranen komt John het veld op. Of het tranen waren of de regen weten we niet, maar John kon het duidelijk niet droog houden en het stroomde over zijn wangen. Zoals van tevoren besproken ging John op ervaring 10 meter achter de verdediging spelen, dus van buitenspel konden we niet meer uit gaan. HBV maakte hier geen gebruik van, dus John heeft degelijk met ons mee kunnen voetballen. Constant overzicht, rust aan de bal en elke pass is aangekomen. Enige smetje was een moment waarop John al dan niet bewust uitgleed en bijna zijn tegenstander met 2 gestrekte benen mee nam. Ze konden er beide om lachen en er werd ook rustig door gevoetbald.

Uiteindelijk nog 1 doelpunt om te noteren, maar deze is zeker het benoemen waard. Waar Rens voor zijn hattrick wilde gaan, werd hij op het moment van schieten onreglementair ten val gebracht op randje 16. Vol overtuiging ging Roy achter de bal staan. Opperste concentratie, een overtuigende aanloop en het idee waar de bal moest komen. Met een spetterde 7,2 km/h (nog altijd harder dan de laatst geregistreerde vrije trap van Rick Suppers) hobbelde de bal richting de goal, waarbij eerlijk gezegd moet worden dat de keeper ook niet geheel vrijuit ging. Een bal in zijn hoek moet altijd voor hem zijn. De vreugde was er niet minder om, gezien de uitbarsting en de gebaren van Roy.

Een degelijke 5-0 overwinning, een sportieve tegenstander en een goed leidende scheids (John, bedankt hiervoor). John, we hopen dat je genoten hebt van dit speciale moment!

Groeten DSV 3