Na vele maanden van hard werken en trainen, was de A1 van D.S.V. klaar om R.K.V.V. Erp te bestormen met het groen witte legioen. Na een rustige vrijdagavond, zonder alcohol of illegale versnaperingen, was de dag daar. De Zaterdagochtend. De wekker gaat, menig mens moet werken, menig mens blijft lam in zijn warme bed ronddraaien. De één met een lichte kater (jep, het kan, zonder alcoholische drankjes!), de ander met een hoop slaap door een drukke school of werkweek. Of van een week lang op de bank liggen.
Kalmpjes aan komen er steeds meer A1 spelers het sportpark De Laan op. De vier spelers die normaal de belangrijke basis vormen, waren deze keer geblesseerd. Een enkel persoon deed er iets te lang over (nee Sven, we verwijten je niks jongen, maar zorg ervoor dat je vader de volgende keer op tijd is). Na een lichte vertraging gingen we toch eindelijk met onze straatrace bakkies naar Erp. Door de lichte frustratie vanwege de vertraging wordt er ook nog eens een afslag gemist, chaos alom.
Eenmaal aangekomen op het voetbalveld kregen we te horen dat we op een kamertapijt moeten voetballen. Alweer, chaos alom. Na een korte voorbereiding gaan de spelers omkleden, en de geblesseerde en andere aanwezige gaan een lekkere tosti verorberen in de kantine. Daarna begint het gezeik, ‘lekker’ inlopen op dat kamertapijt. Je moet wel, maar dat lege hoofdveld wat gewoon van gras was gemaakt lag je wel aan te staren, met zijn ongebruikte warme tribune erlangs. Overigens was dat voetbalveld niet veel groter dan een gemiddelde huiskamer.
Ik zal er niet langer omheen draaien, want mensen die dit verslag lezen willen vast weten hoe het spelverloop was en hoeveel het nou eigenlijk is geworden. De scheids floot de wedstrijd af en het spel begon. Over de hele eerste helft was D.S.V. beduidend beter, zelfs met een uitvoordeel, dat ook nog eens vergroot was door het kunstgras. Dat kwam ook een beetje omdat Erp geen bal normaal kon raken, maar daar hebben wij geen boodschap aan. Hierdoor kon Vince uit een vrije trap ergens buiten de 16 meter een vrije trap in het netje knallen door middel van een gerichte en harde pegel in het linker zijnetje. De keeper was absoluut kansloos. Letterlijk. De vrije trap leek een beetje op deze: vrije trap. 0-1 voor het groen-witte legioen. En dat waren alweer de hoogtepunten van de eerst helft. D.S.V. gaat met een relaxed gevoel de kleedkamer in door de 0-1 voorsprong.
In de rust heeft Stef (de trainer) waarschijnlijk een hevige preek gegeven, maar dat is geheel onduidelijk door de limieten van de journalistiek (en het broodje mexicano was te verleidelijk). Na een kort gesprek met de fapbare chick achter de bar, was het broodje mexicano en het broodje frikadel eindelijk klaar, zodat de tweede helft kon beginnen.
De tweede helft was Erp iets beter dan D.S.V., omdat het nu geen ballen zoog zoals de eerste helft. Erp speelde meer op onze helft dan D.S.V. op die van Erp, waardoor er toch enkele gevaarlijke situaties ontstaan. Na een tijdje spelen valt dan uiteindelijk de 1-1 vanuit een klutsbal in de 5 meter. Nu begon de wedstrijd echt spannend te worden, en met het veld waardoor de bal erg stuiterde kon er nog van alles gebeuren. Overigens werd het kijken van de wedstrijd er niet gemakkelijker op door 2 kleine meisjes die achter de borden stonden. De fotoshoot van één van de meiden is hier te zien: fotoshoot
Sven werd in het veld gebracht omdat zijn vader nog chauffeur moest spelen (incl. kostuum). Jeroen Portier was de gelukkige die de taak van Sven moest overnemen, namelijk de bank warm houden. Naarmate de tweede helft vorderde ging Tomas met de bal aan de haal. Omdat hij twee dagen van tevoren het veel gewaardeerde spel FIFA 09 had gekocht, wist hij even niet meer of hij nou rechts- of linksbenig was, speelde hij vakkundig met zijn rechtervoet de bal, volgens menigeen, zijn chocoladebeen, de bal over 5 meter, naar Dennis. Dennis die niet nadacht (zoals wel vaker), schoot de bal blindelings naar de linkerkruising. Spreek van geluk. De keeper had geen aandacht voor de bal, stond rustig in zijn goal. Omdat hij zich verveelde, wilde hij kijken of hij de paal een stukje naar links kon koppen. In het proces van deze waanzin, kreeg hij het ook nog eens voor mekaar om de bal uit het doel te houden. De prijs die hij moest betalen was enkel een stukje aluminium in zijn gezicht.
Doordat de keeper wilde weten wat er harder was, zijn hoofd of een verankerde paal, moest deze gewisseld worden door een veldspeler. Een tijdje na deze geweldige poging, terwijl er inmiddels nog maar enkele minuten op de klok stonden, werd de moed opgegeven. De trainer zag het allemaal niet meer zitten en vond een gelijkspel meer dan redelijk. Hier waren de meeste het mee eens. Behalve onze veehouder, Dennis. Na een geweldig mooi opgebouwde actie, die begon met een panna van Vince (de aanvoerder op dat moment), werd de bal weer direct ingeleverd. Na nog een geweldig mooi opgebouwde actie, werd de bal lastig naar de rechterkant van de 16 meter gespeeld. Toen Dennis eenmaal doorhad dat hij de bal nog wel eens zou kunnen raken, sprintte hij als een loops varken naar de bal. Zijn gedachte was goed. Hij maakte een uithalende beweging, waardoor hij de bal raakte. Deze ronde wedstrijdbal rolde onder de forse keeper door, waardoor de bal bijna tot stilstand kwam op de doellijn. Harm, die het leuk vond om Dennis zijn actie te verkrachten, dacht even een makkelijk doelpunt te kunnen scoren. Ook hij had gelijk, na een flinke pegel van 2 meter afstand krulde de bal in het midden van het aan elkaar geknoopte touw. Na een vreugdedansje van de spelers en van de trainer, stond een nieuwe wissel klaar. Het is trouwens 1-2, als dat nog niet duidelijk genoeg was.
Maarten, die zijn voetbalkwaliteiten duidelijk nog moet laten zien bij de A1, mocht zich nog even laten zien bij het theekransje. Helaas was de scheids het hier niet mee eens, en sloot snel de wedstrijd af. Maar door de korte wissel moest Vince Gerrits (de aanvoerder), de aanvoerdersband aan de laatste man geven, Bas Aben. Hierdoor kreeg Basje een enorme ego-boost, die nog eens gigantisch werd vergroot doordat de tegenstander na de wedstrijd tegen hem zeiden: “Goed gespeeld, aanvoerder”. Einduitslag: 1-2 voor D.S.V..
Omdat deze hardwerkende jongens deze wedstrijd geheel verdient hadden gewonnen, kregen ze allen een rondje van de hardwerkende journalist van deze wedstrijd, de almachtige Mannus Menting. Einde verslag.
** Waarschuwing: Dit verslag is geschreven door een individu die niks van voetbal weet. Ook heeft deze persoon de wedstrijd maar met 20% van zijn concentratievermogen gekeken. Feitelijke onenigheden zijn niet bespreekbaar met de auteur van dit verslag. **
Verslag door: Mannus Menting, en zijn lieftallige assistent.