De afgelopen week was het kommer en kwel bij de JO15-2. De ene speler had een hamstringblessure, de andere last van de lies, weer een andere had last van de kniebanden en nog een zou voor 95 % zeker niet kunnen voetballen op zaterdag.

Dat zag er niet goed uit voor het aantal spelers dat deze week op de grasmat zou verschijnen. De leiders regelden inleenspelers, maar bij het vertrek op de Laan bleek dat iedereen van het team aanwezig was en volgens eigen zeggen topfit was. Het was een wonder. Misschien kwam het omdat het team nog revanchegevoelens had van de laatste keer dat we in Beugen gevoetbald hadden, want toen gingen we van het veld met een gevoel van gepiepeld te zijn. De motivatie van de spelers was groot en de adrenaline stroomde volop. Vanaf de aftrap was het een pittig duel. In de eerste minuut werd er al een flinke beuk uitgedeeld door een DSV-speler via een schouderduw nadat hij was vastgepakt. De scheidsrechter vond dit nog prima maar naar mate de tijd vorderde werd er steeds meer afgefloten, wat dan te vaak een vrije trap voor Vios werd. Het team kwam goed in het spel en kon mooi naar voren voetballen.

De kansen waren niet echt groot maar er werd goed verdedigd, zodat Vios niet gevaarlijk was voor het doel van de DSV-keeper. Na een lange bal over onze verdediging was het buitenspel en onze grens vlagde keurig. De leider van Vios was het er niet mee eens en uitte dit verbaal. Hier werd niet tegen opgetreden, maar onze grens loste dit zelf prima op door aan te geven dat zij dit beoordeelde, punt uit. Na een kwartier was het eindelijk raak voor de mannen uit Sint Anthonis. De 0-1 kwam op het bord. Het spel bleef goed en de jongens waren de betere ploeg. Het opvoeren van de score wilde niet echt lukken gezien het aantal kansen dat er gecreëerd werd. Het team uit Beugen bleef veel weerstand geven, wat het een spannend en redelijk hard duel maakte. De mannen bleven doorgaan en scoorden via een frommelgoal de 0-2.  Het voetbal van de tegenstander werd steeds beter, terwijl DSV niet verslapte. Het was nu wel duidelijk dat dit een tegenstander van formaat was die nog lang niet opgaf.  De spelers bleven goed bij de les.

Met nog 15 minuten te gaan en een 2-3 voorsprong moest deze wedstrijd met winst eindigen. Het team uit Beugen gaf nog steeds niet op en schakelde nog een tandje bij. De verdedigers kozen nu steeds vaker voor weg-is-weg-momenten. De spits uit Beugen schoot nog een keer op de lat en daarmee was het slotoffensief doorstaan ondanks dat de laatste minuut 6 minuten duurde. Eindstand 2-3. Het was een moeizame, maar verdiende overwinning.
 
De Supporter.