Ik had beter een andere titel kunnen pakken maar dit woord bleef in mijn kop zitten. Normaal gesproken na een wedstrijd is mijn adrenalinegehalte na een uur gezakt naar het niveau waar het thuis hoort maar na de wedstrijd tegen Achates Vr. 1 blijf ik met een te hoog adrenalinegehalte zitten.

Ik kwam moeilijk in slaap en na een paar uur slapen zit ik alweer dit stukske te schrijven. Ut is net half 8 ‘s morgens en de zon laat zich al zien. Ook al door dat woord SUND, wat heel de nacht door munne kop spookte, heb ik nie best geslaope. Moet ik dat nou schrijven met een t of een d aan het eind? Waarom ging die wedstrijd eigenlijk door met zo’n weer? De bal bleef bij een uittrap of vrije trap niet stilliggen, de scheidsrechter kon het niet belopen tegen wind in en zo kan ik nog wel even doorgaan maar dat is allemaal achteraf. We moesten op deze donderdagavond gewoon door weer en wind voetballen. En ik weet ook wel dat als we dit of dat anders hadden gedaan of als ik misschien andere beslissingen had genomen dat het dan wel een overwinning was geworden maar dat zullen we nooit weten want als ik dat wel had geweten dan lag ik nu op een mooie strandstoel in Hawai met 2 mooie ……. achter me en een mooie ….. voor me. De puntjes dat mag u zelf invullen. Al met al ging het weer dus vreselijk te keer en moesten we aantreden tegen een, vooraf genoemde, moeilijke tegenstander. De resultaten uit het verleden, 11 – 1 nederlaag uit en thuis een 1 – 0 nederlaag, lagen bij de dames nog vers in hun geheugen. En tot onze grote schrik liep ons geheime wapen een spierblessure op tijdens de warming-up dus moesten we haar noodgedwongen missen.

We begonnen zeer sterk aan onze eerste helft, mede dankzij de wind die op dat moment in ons voordeel was. We kwamen verdiend op een 2 – 0 voorsprong maar helaas hield dat niet stand en scoorde Achates vanuit het niets een tegendoelpunt. Gelukkig konden we gaan rusten met een 2 – 1 voorsprong en kregen we warme thee. Maar wat moet je zeggen als trainer onder de rust met dit weer? De ballen laag houden, zo ver mogelijk van de goal afspelen en schieten uit elke stand.

En ja, dat deden we verrekte goed maar helaas had de tegenstander ook die tactiek en werd een schot van afstand gedragen door de wind en was daardoor onhoudbaar voor onze keeper. Eindstand 2 – 2. Sund maar ik denk achteraf een terecht gelijkspel. En misschien val ik in herhaling maar wat hebben de dames gestreden als één team. Keihard geknokt tot het bittere eind. En dan denk ik: ik moet Marly, nee Bregje of toch Janne of Maud een compliment geven maar neen Marie of misschien Martje of Imke of Iris of Lidewij of Michelle of Fleur of Margo of Karlijn verdienen dat compliment ook dus geef ik niemand afzonderlijk een compliment maar allemaal tegelijk één groot compliment. Met wederom dank aan onze trouwe supporters. Zij konden gelukkig schuilen met z’n alle in onze dug-out.

Al met al een enerverende avond en ja, één punt verdiend meegenomen.

Frans van de Wal