Ja, de vorige titel boven mijn artikel was: DE MEISJES WORDEN DAMES.

U zult natuurlijk ook wel snappen: je gaat niet in 3 weken van meisje naar dames, maar ik moet zeggen: ze beginnen te begrijpen wat ervoor nodig is om een dame te worden. We hebben de afgelopen 3 weken goed getraind, veel op 1 tegen 1 situaties en duels. Het trainen begint langzaam zijn vruchten af te werpen. En ut mooie is: het komt ook nog eens uit in de wedstrijd tegen de Zwaluw Vr1. Een geduchte tegenstander waarvoor de dames mij van tevoren hadden gewaarschuwd en dat bleek al snel te kloppen. Je weet dat het nooit ligt aan het veld, d’n bal, de scheids of de grensrechter. Maar toch..

We begonnen weer heel slap aan deze wedstrijd. Van tevoren, al zeg ik ut zelf, heb ik geprobeerd om de dames op scherp te zetten. Hierbij heb ik een voorbeeld aangehaald van het Nederlands dameselftal. Wellicht heb je het zelf gezien op tv maar die begonnen ook slap aan de wedstrijd tegen Tsjechië en haalde in de 96 minuut er nog een gelijkspel uit. Maar helaas, het kwartje viel niet. Hoewel we voor kwamen door een goal van Freekje werd het toch nog, onnodig, gelijk.

Na wat harde woorden in de rust, zie ik ineens een heel ander team. Er worden duels aangegaan. Overtredingen gemaakt. Uiteraard niet expres, gewoon door inzet. En jawel hoor het duurde niet lang en we kwamen met 1-2 voor (weer Freekje). Iris die vond het ook weer eens tijd om een goal te maken, en wat voor een, 1-3! Na de 1-3 vond de Zwaluw helaas snel weer onze goal, stand 2-3. En werd het dus toch weer billenknijpen. We geven bijna geen kansen meer weg. Tot we een penalty tegen krijgen. Waarom, tja dat is voor ons ook de vraag. Gelukkig schoot de speelster van de Zwaluw de bal tegen de lat en bleef de stand dus 2-3. Een aantal zenuwslopende minuten gingen voorbij. Het score bord geeft 90 minuten aan, er kwamen 3 minuten blessuretijd bij. Maar die 3 minuten werden er vier, vijf, zes en uiteindelijk zeven. In de 98ste minuut vond daar Imke de goal en maakte de 2-4. Hiermee was de wedstrijd beslist en al vrij snel konden we onze drie punten vieren.

Conclusie: De dames hebben er keihard voor gewerkt. Om nou te zeggen dat Marie, Bregje, Demi, Karlijn, Maud, Martje, Janne, Michelle, Fleur, Freekje, Lidewij, Iris, Imke, Annika of Sanne de beste was. Dat kan ik niet. Ut was een overwinning van het collectief.

Unne trotse trainer

P.s. misschien kwam de overwinning tot stand mede door de assistent-trainer (nog niet al onze dames mogen zelf rijden naar de uitwedstrijden). We zulle ut nooit weten maar ook die wil ik bedanken en daarnaast natuurlijk ook onze grensrechter en leidster.